"Gidiyorum yine bu şehirden Ayaklarım geri geri Tekerlekler almış başını Dönüyor dönüyor Sanki bütün büyük aşkların ortak kaderi Ah beni en çok bu kahrediyor"
Hep bi geç kalmışlık var gideceğim yerlere.. Can sıkıcı saatler birbirinin ardı sıra dolanırken sokaklarda,ben cam bir fanus içinde tıkılıp kaldım sanki Ve yetemez oldum,bir erişememezlik var üzerimde Yetemiyorum kendime bile..
"Ah beni beni Vah beni beni Nerelere gideyim nasıl edeyim"
Yaz gelirdi,ateşini vururdu yüreğimin yüzüme.Ardından kış,yaprak yaprak düşerdi ellerimin içine.Hep aynı hasret,hep aynı kişiye,hep aynı mevsimde duyulurdu...
Dört mevsime giden hep aynı yoldu...
Tam yitiyordum,yüreğim aşkına doydu...
Kelimelerin kifayetini kaybettiği zaman ve tüm güzelliklerin anlamını yitirdiği bir an'a rastlıyordu buraya gelişim. Meğer gölgeni de peşimsıra getirmişim...
Öyle bir pasaklı ki ruhum sormayın gitsin... Sokaktan eve girmiyor kalbim... Gönlüm bir aşk oyunu peşinde... Üstüm başım sevda kokuyor... Ellerim dizlerim yara bere içinde... Acıyor elbet, kanıyor da bazen... Ama aldırış etmiyor, umursamıyorum... Nasılsa kapanır ufak bir bant sayesinde...
Öyle bir pasaklı ki ruhum sormayın gitsin... Annem camdan bağırıyor... Yavrum haydi eve akşam oldu vakit geç... Ben bilmiyorum zaman nerede saat kaç... Birden hüzün biniyor omuzlarıma... Biraz daha dursam ne olurdu ki akşam kızıllığında... Gel de bunu anlat anneme... Bilmez ki nasıl bir aşk var koynumda...
Öyle bir pasaklı ki ruhum sormayın gitsin... Annem yatmama izin vermiyor bu halde... Küvete giriyor, duş alıyorum... Sanılıyor ki her akan suyla kirlerim de gidiyor... Arındığım anılarım oluyor aslında ve bir de... Sevdam birikiyor küvet deliğinde...
tuuba...<%TT>
üstümde bir sevda tortusu... ne yaptıysam gitmiyor kokusu...
Sana nasıl anlatsam bunu bilemiyorum... Hani bülbül gül için şarkılar besteler... Gülün kendisine ait olamayacağını da bilir... Ama yine de gülün çevresinde pervanedir... Ve gül için şarkılar yakmaya doyamaz ya...
Aslında demek istediğim... Hani gül bülbül için daha bir başka açar... Kokusunu her zamankinden daha fazla saçar... Bülbülün o kokuyu duyması için elinden geleni yapar... Yapar da bülbüle hiçbir zaman yar olamayacağını bilir ya...
Demem o ki, yani... Hani kalem kâğıdın aşkıyla tutuşur... Akıtır içinde ne varsa kâğıdın satırlarına... Kalemin ucu bu alevden kor olur... Mürekkebini tüketmeye razıdır da kalem... Hiçbir keresinde kâğıt dile gelmez, gelemez... Kalemin aşkına karşılık veremez ya...
Anlatmaya çalıştığım şey... Hani böyle Kız Kulesi, Galata Kulesi’ne uzaktan bakar... Kavuşmalarına boğazın izin vermeyeceğini bilse de... Sevdiceğine yunuslarla selam yollar... Gene de aşkını dalgalara döker ya...
Uzun lafın kısası; şey yani nasıl desem... Bir bülbül say beni güle şarkılar yakan... Bir gül yerine koy beni bülbüle kokular saçan... Bir kalem olayım bembeyaz sayfalara içini akıtan... Ya da bir Kız Kulesi, boğaza karşı koyan...
İmkansızsın... deli aşığınım... Ulaşılmazsın... hayallerinle yaşayanım... Vazgeçilmezsin... vazgeçmeyeninim... Tutkumsun ve ben sana tutkunum...
tuuba <%TT> ben yaklaştıkça sen uzaklaşıyorsun... artık dermanım yok durdum peki ya sen de duracak mısın?..
Yürümekteyim yönümü kaybetmiş şekilde... Etrafta bin bir ses, çevrem kalabalık... Bir senin sesin yok o kalabalığın içinde... Sana doğru gelemiyorum pusulam bulanık...
Anladım hataymış seni gündüzde aramak... Sen tek renkte gizliyken tüm renklere sormak... Saçmalıkmış parçaların arasında parlarken sen... Seni bir bütünde bulmaya çalışmak...
Gündüzleri istemiyorum artık... Güneş bir bütünde yayarken ışınlarını... Bir seni yansıtmıyor diye...
Geceleri ise geç fark ettim yazık... Parça parça sunarken karanlık yıldızlarını... Seni o parçaların arasında göremedim diye...
Şimdi anladım hangi renkte olduğunu... Şimdi çözdüm gündüzde mi gecede mi yaşadığını... Şimdi gördüm karanlıktaki parlaklığını... Şimdi hissettim parçalarını...
Ve öğrendim sonunda... Siyah yutarmış tüm renkleri... Ben de geceye haykırıyorum seni... Yansıtmasın, yutsun diye nefesimi...
tuuba… <%TT> Aynı gecede aynı geceye aşık olduğum dostuma….
Oradaysan eğer ses ver… Bildir bana durma kendini… Hissettir benliğini… Oradaysan ses ver… Sesime sesini katıver…
Öyle başlamıştı anlaşmamız… Ya hep ya hiç kurallarıyla… Bir gün var olup diğer gün gitme yoktu… Olmayacaktı… İşaretledik “hep” kutucuğunu… Göze aldık biz bu yolculuğu…
Aradığım sana ulaşamama ihtimalini… Orada olamama düşüncesini… Şimdi kabul etmek zor geliyor inan… Zor artık buna dayanmam… Oradaysan ses ver, ver ki… Bileyim kendi sesimi… Duyabileyim nefesimi…
İhtiyaç anında kullanılan… Çekicim ol kır camımı… Ya da düğme ol çevirebileyim saat yönünde… Aç kapılarını… İhtiyaç anında görelim birbirimizi… Öyle ki hiç yıpranmayalım… Hep diri kalalım…
Ufak bir camın arkasına saklanan… Buton var ya… Öyle sakınalım kendimizi diğer ellerden… Boş yere kullanmayalım… İhtiyaç anında… Boş yere kullanırsam eğer söz razıyım… Cezamı alayım…
İncecikten bir kar yağar… Tozar elif elif diye… Deli gönül abdal olmuş… Gezer elif elif diye…
Bir elifle başladı maceram… Bir elifte son buldu sevdam…
Bismillah deyip açtım ilk sayfasını… Yaradanın kitabını… Karşıma çıktı elifin kendisi… O zaman hükmetti elif bendeki yerini… Fark etmeden, fark ettirmeden kapladı içimi…
Bir divit oldum yazıldım sayfalarına… Elif olmak istedim… Elif olsam dedim, dosdoğru olsam… Sağıma usulca nun yatırsam… Solumdakini uyandırmadan… Sonrası kolay… Ama zorda elif olmak var…
Elifim noktalandı… Az derdim çokçalandı…
Her sokak başında her satır aralarında… Sürekli karşıma çıkar elif… Ya ben kendimi kandırıyorum… Ya da elif benimle inatlaşmaktan çok zevk alıyor… Bir türküde, bir filmde, okuduğum romanda… Orda, burada, şurda… Elif her yerde… Benliğimde…
Elif kaşlarını çatar… Gamzesi sineme batar…
İnceden bir kıskanma başlamıştı… Sadece bir isme… Elife… Nedensizce… Belirsizce… İsteksizce… Ama söz geçirememe derecesinde… Elife…
İşte yine karşımda… Tüm inatlığıyla belkide son kez… Ben sevdiğime hattattan şifreler yazarken… O anlamazken… Şimdi ben anladım… “elif ismini çok seviyorum” dediğinde… Sevdiğimin sevdiğiydi elif…
Bir elifle başladı maceram... Bir elifte son buldu sevdam...
Elif dedim be dedim… Yar ben sana ne dedim… Kuş kanadı kalem olsa… Ah yazılmaz benim derdim…
tuuba… <%TT> ak eller kalem tutar... yazar elif elif diye...
Sana bu yazıyı yazmayacaktım ben aslında… İçinde “sen” geçen cümleler de kurmayacaktım…
Kalemi elime her aldığımda adını önce bloklar halinde yazıp… Sonra içini karalamayacaktım… Kitabın boş kısımlarına… Ders esnasında… Öyle ya not almalıydım, kaçırmamalıydım dersi… Hocayı dinlemek yerine seni düşünmek de neyin nesi…
Senin için sana özel dualar da etmeyecektim… Öznesi ikimiz olan dualardı hep etmek istediğim… Halbuki ben sadece senin adına… Hayırlısını istedim… Mutlu olmanı, hiç hüzün görmemeni istedim… İstemeyecektim…
“Aşk ölçer” gibi uydurmasyon fallarda da… Neden senin adın yazılır ki “bay” diye ayrılmış kısma… Klavyede parmaklarım gitmeyecekti… Adını oluşturan harflere… Başkası tarafından söylendiğinde irkildiğim… Hata buz kesildiğim… Adını oluşturan sihirli harflere… Aslına bakarsan irkilmeyecektim de… Ama elimde değil işte…
Her dinlediğim hüzünlü şarkılarda… Seni düşünmeyecek… Her okuduğum şiiri… Sana adamayacak… Her duyduğum hikayede… Asıl insanı sen yapmayacaktım… Biliyordum çünkü… Bitmeyecekti bu hikaye mutlu sonla… Avutuyordum kendimi bu yalanlarla…
En başta da demiştim ya… Sana bu yazıyı yazmayacaktım diye… Ne yapalım yazmış bulundum bir kere…
Aynı böyle en başından da demiştim kendime… Seni böyle sevmeyecektim diye… Ama ne yapayım sevmiş bulundum bir kere…
tuuba… <%TT> ve tekrar tekrar okumayacaktım bu yazıyı seni düşünerek...
33 kayıtlı üye bulunan forumumuzda toplam 210 ileti gönderildi. Aramıza en son katılan üyemiz: asli.sahin En çok 17 kullanıcı 31.10.2008 - 14:12 tarihinde sitemizi ziyaret etti
Yardım
Arama
Üyeler
Takvim
Forum
Portal
